نقطه سرخط

همه چیز در حال تکرار است .

چهارده سال گذشته اما همه چیز برگشته به همان روزهای بیم و امید .

 امروز مثل کودکی هستم که دفتر مشقش را سیاه کرده .اما کسی از غرض آمده و تمام سیاه مشق ها را پاره کرده است.

این کودک خسته باید نقطه سر خط دوباره شروع کند .

باید ذره ذره آب شدن را ببیند.

تب های پی در پی ...

ضعیف و ضعیف تر شدن ...

نه تاب و توانی است دیگر، نه چشمه ی اشکی ...

فقط آه حسرت است که گاه و بی گاه به این دنیای ناعادل لعنت

می فرستد که چرا کمی انصاف ندارد. 

بانو...